SPIS TREŚCI
Ustawa z dnia 26
kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym
USTAWA
z dnia 26 kwietnia 2007 r.
o zarządzaniu
kryzysowym
Art. 1. Ustawa określa organy właściwe w sprawach zarządzania kryzysowego oraz
ich zadania i zasady działania w tej dziedzinie, a także zasady finansowania
zadań zarządzania kryzysowego.
Art. 2.
Zarządzanie kryzysowe to działalność organów administracji publicznej będąca
elementem kierowania bezpieczeństwem narodowym, która polega na zapobieganiu
sytuacjom kryzysowym, przygotowaniu do przejmowania nad nimi kontroli w drodze
zaplanowanych działań, reagowaniu w przypadku wystąpienia sytuacji
kryzysowych oraz na odtwarzaniu infrastruktury lub przywróceniu jej pierwotnego
charakteru.
Art. 3. Ilekroć w ustawie jest
mowa o:
1)
sytuacji kryzysowej — należy przez to rozumieć sytuację
będącą następstwem zagrożenia i prowadzącą w konsekwencji do zerwania lub
znacznego naruszenia więzów społecznych przy równoczesnym poważnym zakłóceniu
w funkcjonowaniu instytucji publicznych, jednak w takim stopniu, że użyte
środki niezbędne do zapewnienia lub przywrócenia bezpieczeństwa nie
uzasadniają wprowadzenia żadnego ze stanów nadzwyczajnych, o których mowa w
art. 228 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
infrastrukturze krytycznej — należy przez
to rozumieć systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalnie
obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla
bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego
funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i
przedsiębiorców. Infrastruktura krytyczna obejmuje systemy:
a) zaopatrzenia w energię i paliwa,
b) łączności i sieci
teleinformatycznych,
c) finansowe,
d) zaopatrzenia w żywność i wodę,
e) ochrony zdrowia,
f)
transportowe i komunikacyjne,
g) ratownicze,
h) zapewniające ciągłość działania administracji
publicznej,
i)
produkcji, składowania, przechowywania i stosowania
substancji chemicznych i promieniotwórczych, w tym rurociągi substancji niebezpiecznych;
3)
ochronie infrastruktury krytycznej — należy przez to
rozumieć zespół przedsięwzięć organizacyjnych realizowanych w celu zapewnienia
funkcjonowania lub szybkiego odtworzenia infrastruktury krytycznej na wypadek
zagrożeń, w tym awarii, ataków oraz innych zdarzeń zakłócających jej prawidłowe
funkcjonowanie;
4)
planowaniu cywilnym — należy przez to rozumieć:
a)
całokształt przedsięwzięć organizacyjnych, polegających
na opracowywaniu planów, w tym planów reagowania kryzysowego, i programów,
mających na celu optymalne wykorzystanie dostępnych sit i środków w sytuacjach
kryzysowych oraz w czasie stanów nadzwyczajnych i w czasie wojny, w zakresie
zapobiegania sytuacjom kryzysowym, przygotowania do przejmowania nad nimi
kontroli, reagowania w sytuacjach kryzysowych oraz odtwarzania infrastruktury
i przywracania jej pierwotnego charakteru,
b) planowanie w zakresie wspierania Sit
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w razie ich użycia oraz planowanie
wykorzystania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej do realizacji zadań z
zakresu zarządzania kryzysowego;
5)
Narodowym Systemie Pogotowia Kryzysowego, zwanym dalej „NSPK" —
należy przez to rozumieć realizowane przez organy administracji rządowej oraz
Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej zadania i procedury mające na celu
zapobieganie sytuacjom kryzysowym, przygotowanie do przejmowania nad nimi
kontroli w drodze zaplanowanych działań oraz reagowanie w przypadku wystąpienia
sytuacji kryzysowych;
6)
powiecie — należy przez to rozumieć również miasto na
prawach powiatu.
Art. 4. 1. Zadania z zakresu
planowania cywilnego obejmują:
1)
gromadzenie i przetwarzanie informacji o możliwych do
użycia siłach i środkach w sytuacjach kryzysowych, w czasie stanów
nadzwyczajnych i w czasie wojny;
2)
opracowywanie procedur postępowania na wypadek zagrożeń;
3)
przygotowywanie planów reagowania
kryzysowego.
2. Zadania, o których mowa
w ust. 1, powinny uwzględniać:
1)
zapewnienie funkcjonowania administracji publicznej;
2)
zapewnienie funkcjonowania i możliwości odtworzenia
infrastruktury lub przywrócenia jej pierwotnego charakteru;
3)
racjonalne gospodarowanie siłami i środkami w
sytuacjach kryzysowych, w czasie stanów nadzwyczajnych i w czasie wojny;
4)
zapewnienie ludziom warunków przetrwania w sytuacjach
kryzysowych, w czasie stanów nadzwyczajnych i w czasie wojny.
Art. 5. 1. Na poziomie krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym tworzy się
plany reagowania kryzysowego.
2. W skład planów
reagowania kryzysowego, o których mowa w ust. 1, wchodzą następujące elementy:
1) plan główny zawierający:
a)
charakterystykę zagrożeń oraz ocenę ryzyka
ich wystąpienia, w tym mapy ryzyka i zagrożenia powodziowego,
b)
charakterystykę sił i środków, w tym stan
rezerw państwowych, oraz ocenę możliwości ich wykorzystania,
c)
analizę funkcjonowania administracji publicznej, jej
skuteczności i możliwości wykorzystania w sytuacjach kryzysowych,
d) przewidywane warianty działań w
sytuacjach kryzysowych,
e)
wskazanie trybu aktualizacji planu oraz poszczególnych
załączników funkcjonalnych;
2) procedury reagowania kryzysowego
określające zespół przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowych, w czasie
stanów nadzwyczajnych i w czasie wojny, a w tym:
a)
zadania w zakresie monitorowania zagrożeń,
b)
bilans i tryb uruchamiania sił i środków niezbędnych do
usuwania skutków zagrożeń,
c)
uruchamianie działań przewidzianych w planie reagowania
kryzysowego oraz zasady współdziałania, a także sposoby ograniczania rozmiarów
strat i usuwania skutków zagrożeń;
3) załączniki funkcjonalne planu głównego określające:
a)
standardowe procedury operacyjne, opisujące sposoby
działania podmiotów realizujących zadania z zakresu zarządzania kryzysowego,
b) organizację łączności między
podmiotami, o których mowa w lit. a,
c) organizację systemu monitorowania
zagrożeń, ostrzegania i alarmowania,
d) zasady informowania ludności o zagrożeniach
i sposobach postępowania na wypadek zagrożeń,
e)
organizację ewakuacji z obszarów zagrożonych,
f) organizację opieki społecznej i
medycznej, z uwzględnieniem planów zabezpieczenia ratownictwa medycznego,
g) organizację ochrony przed zagrożeniami
radiacyjnymi, biologicznymi i chemicznymi,
h) wykaz zawartych umów i
porozumień związanych z realizacją zadań zawartych w planie reagowania
kryzysowego,
i) zasady oraz tryb
oceniania i dokumentowania szkód.
3. Załączniki funkcjonalne
planu głównego określające organizację ochrony przed zagrożeniami radiacyjnymi
zawierają tylko plany reagowania kryzysowego, które są tworzone na poziomie
krajowym i wojewódzkim.
4. Plany reagowania
kryzysowego, o których mowa w ust. 1, są aktualizowane nie rzadziej
niż co dwa lata.
Art. 6. 1. Zadania z zakresu ochrony infrastruktury krytycznej obejmują:
1)
gromadzenie i przetwarzanie informacji dotyczących
infrastruktury krytycznej;
2)
przygotowywanie i aktualizację planów
ochrony infrastruktury krytycznej;
3)
opracowywanie i wdrażanie procedur na wypadek wystąpienia
zagrożeń infrastruktury krytycznej;
4)
zapewnienie możliwości odtworzenia infrastruktury
krytycznej;
5)
współpracę między administracją publiczną a właścicielami
oraz posiadaczami samoistnymi i zależnymi obiektów, instalacji lub urządzeń
infrastruktury krytycznej w zakresie jej ochrony.
2. Plany ochrony
infrastruktury krytycznej tworzy się na poziomie krajowym i wojewódzkim.
3. W skład planów ochrony
infrastruktury krytycznej wchodzą następujące elementy:
1)
wykaz obiektów i systemów infrastruktury krytycznej;
2)
charakterystyka zagrożeń dla
infrastruktury krytycznej oraz ocena ryzyka ich wystąpienia;
3)
charakterystyka zasobów możliwych do
wykorzystania w celu ochrony infrastruktury krytycznej;
4)
warianty działania w sytuacji zagrożeń lub zakłócenia
funkcjonowania infrastruktury krytycznej;
5)
warianty odtwarzania infrastruktury krytycznej;
6)
zasady współpracy administracji publicznej z właścicielami
oraz posiadaczami samoistnymi i zależnymi obiektów, instalacji lub urządzeń
infrastruktury krytycznej w zakresie jej ochrony, w tym zasady przekazywania
informacji;
7)
wskazanie terminów i trybu aktualizacji planu.
4. Plany ochrony
infrastruktury krytycznej, o których mowa w ust. 2, są aktualizowane nie rzadziej niż co dwa lata.
5. Właściciele oraz posiadacze
samoistni i zależni obiektów, instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej,
obowiązani do jej ochrony, zgodnie z odrębnymi przepisami, mają obowiązek
przygotowywać i wdrażać stosownie do zaistniałego zagrożenia, własne plany
ochrony infrastruktury krytycznej oraz utrzymywać własne systemy rezerwowe
zapewniające bezpieczeństwo i podtrzymujące funkcjonowanie tej infrastruktury,
do czasu jej pełnego odtworzenia, a także wyznaczyć osoby odpowiedzialne za
utrzymywanie kontaktów z administracją publiczną w zakresie ochrony
infrastruktury krytycznej.
6. Plany, o których mowa w
ust. 5, są udostępniane na pisemny wniosek organu, do zadań
którego należy ochrona infrastruktury krytycznej, w terminie nie dłuższym
niż 14 dni.
7. Rada Ministrów określi, w
drodze rozporządzenia, sposób tworzenia i aktualizacji oraz strukturę planów,
o których mowa w ust. 5, uwzględniając potrzebę zapewnienia ciągłości
funkcjonowania infrastruktury krytycznej.
Art. 7. 1. Rada Ministrów sprawuje zarządzanie kryzysowe na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
2. W przypadkach niecierpiących zwłoki zarządzanie kryzysowe sprawuje
minister właściwy do spraw wewnętrznych, zawiadamiając niezwłocznie o swoich
działaniach Prezesa Rady Ministrów.
3. Decyzje podjęte przez
ministra właściwego do spraw wewnętrznych podlegają rozpatrzeniu na najbliższym
posiedzeniu Rady Ministrów.
4. Prezes Rady Ministrów, w
drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,
określa wykaz zadań i procedur NSPK, w tym sposoby i tryb ich uruchamiania,
zwany dalej „wykazem przedsięwzięć NSPK".
Art. 8. 1. Przy Radzie Ministrów tworzy się Rządowy Zespół Zarządzania
Kryzysowego, zwany dalej „Zespołem", jako organ opiniodawczo-doradczy właściwy
w sprawach inicjowania i koordynowania działań podejmowanych w zakresie
zarządzania kryzysowego.
2. W skład Zespołu wchodzą:
1)
Prezes Rady Ministrów — przewodniczący;
2)
Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych —
zastępcy przewodniczącego;
3)
Minister Spraw Zagranicznych;
4)
Minister Koordynator Służb Specjalnych — jeżeli
został powołany.
3. W posiedzeniach Zespołu, na prawach członka, biorą udział wyznaczona
przez przewodniczącego, w zależności od potrzeb,
następujące organy administracji rządowej:
1) ministrowie kierujący działami
administracji rządowej:
a) administracja publiczna,
b) budownictwo, gospodarka przestrzenna i
mieszkaniowa,
c) finanse publiczne,
d) gospodarka,
e) gospodarka morska,
f) gospodarka wodna,
g) instytucje finansowe,
h) informatyzacja,
i) kultura i ochrona dziedzictwa
narodowego,
j) łączność,
k) oświata i wychowanie,
l) rolnictwo,
m) sprawiedliwość,
n) środowisko,
o) transport,
p) zdrowie,
r) praca i zabezpieczenie
społeczne;
2)
Główny Geodeta Kraju;
3)
Główny Inspektor Sanitarny;
4)
Główny Lekarz Weterynarii;
5)
Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej;
6)
Komendant Główny Policji;
7)
Komendant Główny Straży Granicznej;
8)
Prezes Państwowej Agencji Atomistyki;
9)
Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego;
10)
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;
11)
Szef Agencji Wywiadu;
12)
Szef Obrony Cywilnej Kraju;
13)
Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego;
14)
Szef Służby Wywiadu Wojskowego.
4. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może skierować do prac Zespołu,
na prawach członka, Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego lub innego przedstawiciela.
5. Przewodniczący może zapraszać do
udziału w posiedzeniach Zespołu, na prawach członka, inne osoby.
6. W przypadku nieobecności
przewodniczącego, pracami Zespołu kieruje wyznaczony przez niego zastępca albo
członek Zespołu, w którego właściwości — wynikającej z kierowania danym działem
administracji rządowej — pozostaje rodzaj zaistniałej sytuacji kryzysowej.
7. Członkowie Zespołu mogą
wyznaczać do udziału w jego pracach swoich przedstawicieli:
1)
Prezes Rady Ministrów — wiceprezesa Rady Ministrów;
2)
ministrowie — sekretarza lub podsekretarza stanu;
3)
organy, o których mowa w ust. 3 pkt
2—14 — swojego zastępcę.
8. Sekretarzem Zespołu jest
dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 10.
Art. 9.
1. Do zadań Zespołu należy:
1)
przygotowywanie propozycji użycia sił i
środków niezbędnych do opanowania sytuacji kryzysowych;
2)
doradzanie w zakresie koordynacji działań organów
administracji rządowej, instytucji państwowych i służb w sytuacjach
kryzysowych;
3)
opiniowanie sprawozdań końcowych z działań podejmowanych
w związku z zarządzaniem kryzysowym;
4)
opiniowanie potrzeb w zakresie odtwarzania infrastruktury
lub przywrócenia jej pierwotnego charakteru;
5)
opiniowanie i przedkładanie do zatwierdzenia Radzie
Ministrów krajowego planu reagowania kryzysowego;
6)
opiniowanie i przedkładanie do zatwierdzenia Radzie
Ministrów krajowego i wojewódzkich planów ochrony infrastruktury krytycznej;
7)
opiniowanie projektów zarządzeń Prezesa Rady Ministrów
dotyczących wykazu przedsięwzięć NSPK;
8)
opiniowanie projektów decyzji Rady Ministrów dotyczących
wprowadzania przedsięwzięć z wykazu przedsięwzięć NSPK;
9)
organizowanie współdziałania ze związkami ochotniczych
straży pożarnych w sytuacjach kryzysowych.
2. Zespół realizuje, do czasu
wprowadzenia stanu wojennego i uruchomienia systemu kierowania obroną państwa,
zadania wynikające z Planu Reagowania Obronnego Rzeczypospolitej Polskiej,
będącego dokumentem wykonawczym do Polityczno-Strategicznej Dyrektywy Obronnej
Rzeczypospolitej Polskiej, o której mowa w art. 4a
ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o
powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn.
zm.).
3. Prezes Rady Ministrów
określi, w drodze zarządzenia, organizację i tryb pracy Zespołu, z uwzględnieniem
rozwiązań pozwalających na niezwłoczne zebranie się Zespołu i zapewnienie
uzyskania pełnej informacji o zdarzeniach będących przedmiotem posiedzenia.
Art. 10. 1. Tworzy się Rządowe Centrum Bezpieczeństwa, zwane dalej
„Centrum", będące państwową jednostką budżetową podległą Prezesowi Rady
Ministrów.
2. Centrum kieruje dyrektor
powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady Ministrów.
3. Zastępców dyrektora Centrum
powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek dyrektora Centrum.
4. Prezes Rady Ministrów
określi, w drodze rozporządzenia, organizację i tryb działania Centrum,
uwzględniając potrzebę ciągłości funkcjonowania Centrum.
Art. 11. 1. Centrum zapewnia obsługę Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów i
Zespołu w sprawach zarządzania kryzysowego.
2. Do zadań Centrum należy:
1) planowanie cywilne, w
tym:
a)
przedstawianie szczegółowych sposobów i środków
reagowania na zagrożenia oraz ograniczania ich skutków,
b) opracowywanie i aktualizowanie krajowego
planu reagowania kryzysowego,
c)
analiza i ocena możliwości wystąpienia zagrożeń lub ich
rozwoju,
d) gromadzenie informacji o zagrożeniach
i analiza zebranych materiałów,
e)
wypracowywanie wniosków i propozycji zapobiegania i
przeciwdziałania zagrożeniom,
f) planowanie wykorzystania Sił
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej do wykonywania zadań, o których mowa w
art. 25 ust. 3,
g) planowanie wsparcia przez organy
administracji publicznej realizacji zadań Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej;
2)
monitorowanie potencjalnych zagrożeń;
3)
przygotowanie uruchamiania, w przypadku zaistnienia
zagrożeń, procedur związanych z zarządzaniem kryzysowym;
4)
przygotowywanie projektów opinii i
stanowisk Zespołu;
5)
przygotowywanie i obsługa
techniczno-organizacyjna prac Zespołu;
6)
współpraca z komórkami i jednostkami organizacyjnymi
Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego i Unii Europejskiej oraz innych
organizacji międzynarodowych;
7)
organizowanie i prowadzenie szkoleń i ćwiczeń z zakresu
zarządzania kryzysowego oraz udział w ćwiczeniach krajowych i międzynarodowych;
8)
zapewnienie obiegu informacji między krajowymi i
zagranicznymi organami i strukturami zarządzania kryzysowego;
9)
realizacja zadań stałego dyżuru w ramach gotowości
obronnej państwa;
10)
realizacja zadań z zakresu przeciwdziałania, zapobiegania
i likwidacji skutków zdarzeń o charakterze terrorystycznym;
11)
realizacja zadań planistycznych i programowych z
zakresu ochrony infrastruktury krytycznej, w tym opracowywanie i aktualizacja
krajowego planu ochrony infrastruktury krytycznej oraz przedkładanie Zespołowi
wojewódzkich planów ochrony infrastruktury krytycznej, a także współpraca,
jako krajowy punkt kontaktowy, z instytucjami Unii Europejskiej i krajami
członkowskimi w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej;
12)
przygotowywanie projektów decyzji Rady
Ministrów dotyczących wprowadzenia przedsięwzięć z wykazu przedsięwzięć NSPK;
13)
przygotowywanie projektów zarządzeń
Prezesa Rady Ministrów dotyczących wykazu przedsięwzięć NSPK.
3. Rada Ministrów lub
Prezes Rady Ministrów mogą zlecić Centrum dodatkowe zadania związane z zarządzaniem
kryzysowym.
Art. 12. 1. Ministrowie kierujący działami administracji rządowej oraz
kierownicy urzędów centralnych realizują, zgodnie z zakresem swojej
właściwości, zadania dotyczące zarządzania kryzysowego.
2. Ministrowie i
kierownicy, o których mowa w ust. 1, tworzą w swoich urzędach zespoły zarządzania
kryzysowego, do zadań których należy:
1) realizacja zadań z zakresu planowania
cywilnego:
a) analiza i ocena
możliwości wystąpienia zagrożeń lub ich rozwoju,
b)
wypracowywanie wniosków i propozycji dotyczących
zapobiegania i przeciwdziałania zagrożeniom,
c)
przedstawianie szczegółowych sposobów i środków
reagowania na zagrożenie oraz ograniczania ich skutków;
2)
realizacja zadań stałego dyżuru w ramach gotowości
obronnej państwa;
3)
wykonywanie zadań z wykazu przedsięwzięć NSPK;
4)
realizacja zadań z zakresu ochrony infrastruktury
krytycznej.
3. W skład zespołów, o których
mowa w ust. 2, wchodzą kierownicy właściwych komórek organizacyjnych
ministerstwa lub urzędu, a także inne osoby wskazane przez ministrów lub
kierowników urzędów centralnych.
4. Ministrowie i kierownicy, o
których mowa w ust. 1, określają, w drodze zarządzenia, organizację, skład oraz
miejsce i tryb pracy zespołów zarządzania kryzysowego.
Art. 13. 1. Ministrowie i centralne organy administracji rządowej, do których
zakresu działania należą sprawy związane z zapewnieniem bezpieczeństwa zewnętrznego,
wewnętrznego, w tym ochrony ludności, lub gospodarczych podstaw bezpieczeństwa
państwa, w urzędach zapewniających ich obsługę, tworzą centra zarządzania
kryzysowego.
2. Do zadań centrów, o
których mowa w ust. 1, należy:
1)
pełnienie całodobowego dyżuru w celu zapewnienia przepływu
informacji na potrzeby zarządzania kryzysowego;
2)
współdziałanie z centrami zarządzania kryzysowego organów
administracji publicznej;
3)
nadzór nad funkcjonowaniem systemu wykrywania i
alarmowania oraz systemu wczesnego ostrzegania ludności;
4)
współpraca z podmiotami realizującymi monitoring
środowiska;
5)
współdziałanie z podmiotami prowadzącymi akcje ratownicze,
poszukiwawcze i humanitarne;
6)
dokumentowanie działań podejmowanych przez centrum;
7)
realizacja zadań stałego dyżuru na potrzeby podwyższania
gotowości obronnej państwa;
8)
współdziałanie na wszystkich szczeblach administracji
rządowej w zakresie informowania i przekazywania poleceń do wykonania w
systemie całodobowym dla jednostek ochrony zdrowia w przypadkach awaryjnych,
losowych, jak również zaburzeń funkcjonowania systemu.
3. Rada Ministrów, w drodze
rozporządzenia, określi organy administracji rządowej, które utworzą centra
zarządzania kryzysowego, oraz sposób ich funkcjonowania, uwzględniając w
szczególności warunki techniczne i standardy ich wyposażenia oraz procedury
współpracy z Rządowym Centrum Bezpieczeństwa i innymi organami administracji
publicznej.
Art. 14. 1. Organem właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego na terenie
województwa jest wojewoda.
2. Do zadań wojewody w sprawach zarządzania kryzysowego należy:
1)
kierowanie działaniami związanymi z monitorowaniem,
planowaniem, reagowaniem i usuwaniem skutków zagrożeń na terenie województwa;
2)
realizacja zadań z zakresu planowania cywilnego, w
tym:
a)
wydawanie starostom zaleceń do powiatowych planów reagowania
kryzysowego,
b)
zatwierdzanie powiatowych planów reagowania kryzysowego,
c)
przygotowywanie i przedkładanie do zatwierdzenia
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wojewódzkiego planu reagowania
kryzysowego,
d) realizacja wytycznych do wojewódzkich
planów reagowania kryzysowego;
3)
zarządzanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń,
ćwiczeń i treningów z zakresu reagowania na potencjalne zagrożenia;
4)
wnioskowanie o użycie pododdziałów lub oddziałów Sił
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej do wykonywania zadań, o których mowa w
art. 25 ust. 3;
5)
wykonywanie przedsięwzięć wynikających z dokumentów
planistycznych wykonywanych w ramach planowania operacyjnego realizowanego w
województwie;
6)
zapobieganie, przeciwdziałanie i usuwanie skutków
zdarzeń o charakterze terrorystycznym;
7)
realizacja zadań z zakresu ochrony infrastruktury
krytycznej, w tym przygotowywanie i przedkładanie Centrum wojewódzkiego planu
ochrony infrastruktury krytycznej;
8) wykonywanie zadań z wykazu
przedsięwzięć NSPK.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych wydaje wojewodom wytyczne do
wojewódzkich planów reagowania kryzysowego.
4.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych zatwierdza wojewódzkie plany
reagowania kryzysowego i ich aktualizacje.
5. Zadania, o których mowa w ust. 2, wojewoda wykonuje przy pomocy
urzędu wojewódzkiego oraz zespolonych służb, inspekcji i straży.
6. Do zadań komórki organizacyjnej
właściwej w sprawach zarządzania kryzysowego w urzędzie wojewódzkim należy w
szczególności:
1)
gromadzenie i przetwarzanie danych oraz ocena zagrożeń
występujących na obszarze województwa;
2)
monitorowanie, analizowanie i
prognozowanie rozwoju zagrożeń na obszarze województwa;
3)
dostarczanie niezbędnych informacji dotyczących
aktualnego stanu bezpieczeństwa dla wojewódzkiego zespołu zarządzania
kryzysowego, zespołu zarządzania kryzysowego działającego w urzędzie
obsługującym ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz Centrum;
4)
współpraca z powiatowymi zespołami zarządzania
kryzysowego;
5)
zapewnienie funkcjonowania wojewódzkiego zespołu
zarządzania kryzysowego, w tym dokumentowanie jego prac;
6)
realizacja zadań stałego dyżuru w ramach gotowości
obronnej państwa;
7)
opracowywanie i aktualizacja wojewódzkiego planu
reagowania kryzysowego;
8)
przygotowywanie, w oparciu o analizę
zagrożeń w poszczególnych powiatach, wytycznych wojewody do powiatowych planów
reagowania kryzysowego;
9)
opiniowanie oraz przedkładanie do zatwierdzenia wojewodzie
powiatowych planów reagowania kryzysowego;
10)
opracowywanie i aktualizacja wojewódzkiego planu ochrony
infrastruktury krytycznej;
11)
planowanie wsparcia innych organów właściwych w
sprawach zarządzania kryzysowego;
12)
planowanie użycia pododdziałów lub oddziałów Sit
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej do wykonywania zadań, o których mowa w
art. 25 ust. 3;
13)
planowanie wsparcia przez organy administracji
publicznej realizacji zadań Sit Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
7. Organem pomocniczym wojewody w zapewnieniu wykonywania zadań
zarządzania kryzysowego jest wojewódzki zespół
zarządzania kryzysowego, powoływany przez wojewodę, który określa jego skład,
organizację, siedzibę oraz tryb pracy, zwany dalej „zespołem wojewódzkim".
8. Do zadań zespołu wojewódzkiego
należy w szczególności:
1)
ocena występujących i potencjalnych zagrożeń mogących
mieć wpływ na bezpieczeństwo publiczne i prognozowanie tych zagrożeń;
2)
przygotowywanie propozycji działań i przedstawianie
wojewodzie wniosków dotyczących wykonania, zmiany lub zaniechania działań
ujętych w wojewódzkim planie reagowania kryzysowego;
3)
przekazywanie do wiadomości publicznej informacji
związanych z zagrożeniami;
4)
opiniowanie wojewódzkiego planu reagowania kryzysowego;
5)
opiniowanie wojewódzkiego planu ochrony infrastruktury
krytycznej.
9. W skład zespołu wojewódzkiego wchodzą wojewoda jako przewodniczący,
kierownik komórki organizacyjnej właściwej w sprawach zarządzania kryzysowego
w urzędzie wojewódzkim jako zastępca przewodniczącego, a także inne osoby
wskazane przez przewodniczącego w zależności od
potrzeb spośród:
1)
kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży
wojewódzkich;
2)
osób zatrudnionych w urzędzie wojewódzkim lub w jednostkach
organizacyjnych służb, inspekcji i straży wojewódzkich;
3)
osób zatrudnionych w regionalnych zarządach gospodarki
wodnej, wojewódzkich zarządach melioracji i urządzeń wodnych oraz Instytucie
Meteorologii i Gospodarki Wodnej.
10. Przewodniczący może
postanowić o włączeniu w skład zespołu wojewódzkiego Szefa Wojewódzkiego
Sztabu Wojskowego lub jego przedstawiciela.
11. W skład zespołu
wojewódzkiego może wchodzić przedstawiciel samorządu województwa, wyznaczony
przez marszałka województwa.
12. W skład zespołu
wojewódzkiego mogą wchodzić inne osoby zaproszone przez przewodniczącego.
Art. 15. Marszałek województwa uczestniczy w realizacji zadań z zakresu
zarządzania kryzysowego i planowania cywilnego wynikających z jego
kompetencji.
Art. 16. 1. Tworzy się wojewódzkie centra zarządzania kryzysowego, których
obsługę zapewniają komórki organizacyjne właściwe w sprawach zarządzania
kryzysowego w urzędach wojewódzkich.
2. Do zadań wojewódzkich
centrów zarządzania kryzysowego należy:
1)
pełnienie całodobowego dyżuru w celu zapewnienia przepływu
informacji na potrzeby zarządzania kryzysowego;
2)
współdziałanie z centrami zarządzania kryzysowego organów
administracji publicznej;
3)
nadzór nad funkcjonowaniem systemu wykrywania i
alarmowania oraz systemu wczesnego ostrzegania ludności;
4)
współpraca z podmiotami realizującymi monitoring
środowiska;
5)
współdziałanie z podmiotami prowadzącymi akcje ratownicze,
poszukiwawcze i humanitarne;
6)
dokumentowanie działań podejmowanych przez centrum;
7)
realizacja zadań stałego dyżuru na potrzeby podwyższania
gotowości obronnej państwa;
8) pełnienie całodobowego dyżuru
lekarza koordynatora ratownictwa medycznego, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 i art. 29 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o
Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410).
Art. 17. 1. Organem właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego na obszarze
powiatu jest starosta jako przewodniczący zarządu powiatu.
2. Do zadań starosty w sprawach
zarządzania kryzysowego należy:
1)
kierowanie działaniami związanymi z monitorowaniem,
planowaniem, reagowaniem i usuwaniem skutków zagrożeń na terenie powiatu;
2)
realizacja zadań z zakresu planowania cywilnego, w
tym:
a)
opracowywanie i przedkładanie wojewodzie do zatwierdzenia
powiatowego planu reagowania kryzysowego,
b) realizacja zaleceń do powiatowych
planów reagowania kryzysowego,
c) wydawanie organom gminy zaleceń do
gminnego planu reagowania kryzysowego,
d) zatwierdzanie gminnego planu reagowania
kryzysowego;
3)
zarządzanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń,
ćwiczeń i treningów z zakresu reagowania na potencjalne zagrożenia;
4)
wykonywanie przedsięwzięć wynikających z planu
operacyjnego funkcjonowania powiatów i miast na prawach powiatu;
5)
przeciwdziałanie skutkom zdarzeń o charakterze
terrorystycznym;
6)
realizacja zadań z zakresu ochrony infrastruktury
krytycznej.
3. Zadania, o których mowa w
ust. 2, starosta wykonuje przy pomocy komórki organizacyjnej starostwa
powiatowego właściwej w sprawach zarządzania kryzysowego.
4. Starosta wykonuje zadania
zarządzania kryzysowego przy pomocy powiatowego zespołu zarządzania
kryzysowego powołanego przez starostę, który określa jego skład, organizację,
siedzibę oraz tryb pracy, zwanego dalej „zespołem powiatowym".
5. Zespół powiatowy wykonuje na
obszarze powiatu zadania przewidziane dla zespołu wojewódzkiego.
6. W skład zespołu powiatowego, którego pracami kieruje starosta,
wchodzą osoby powołane spośród:
1) osób zatrudnionych w
starostwie powiatowym, powiatowych jednostkach organizacyjnych lub jednostkach
organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb,
inspekcji i straży powiatowych;
2) przedstawicieli
społecznych organizacji ratowniczych.
7. W skład zespołu powiatowego mogą wchodzić inne osoby zaproszone przez
starostę.
Art. 18. 1. Tworzy się powiatowe centra zarządzania kryzysowego, których
obsługę zapewniają komórki organizacyjne, o których mowa w art. 17 ust. 3.
2. Powiatowe centra
zarządzania kryzysowego wykonują odpowiednio zadania, o których mowa w art. 16
ust. 2.
Art. 19.1. Organem właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego na terenie
gminy jest wójt, burmistrz, prezydent miasta.
2. Do zadań wójta, burmistrza,
prezydenta miasta w sprawach zarządzania kryzysowego należy:
1)
kierowanie działaniami związanymi z monitorowaniem,
planowaniem, reagowaniem i usuwaniem skutków zagrożeń na terenie gminy;
2)
realizacja zadań z zakresu planowania cywilnego, w
tym:
a)
realizacja zaleceń do gminnego planu reagowania
kryzysowego,
b) opracowywanie i przedkładanie staroście
do zatwierdzenia gminnego planu reagowania kryzysowego;
3)
zarządzanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń,
ćwiczeń i treningów z zakresu reagowania na potencjalne zagrożenia;
4)
wykonywanie przedsięwzięć wynikających z planu operacyjnego
funkcjonowania gmin i gmin o statusie miasta;
5)
przeciwdziałanie skutkom zdarzeń o
charakterze terrorystycznym;
6)
realizacja zadań z zakresu ochrony infrastruktury
krytycznej.
3. Zadania, o których mowa w
ust. 2, wójt, burmistrz, prezydent miasta wykonuje przy pomocy komórki
organizacyjnej urzędu gminy (miasta) właściwej w sprawach zarządzania
kryzysowego.
4. Organem pomocniczym wójta,
burmistrza, prezydenta miasta w zapewnieniu wykonywania zadań zarządzania
kryzysowego jest gminny zespół zarządzania kryzysowego powoływany przez wójta,
burmistrza, prezydenta miasta, który określa jego skład, organizację, siedzibę
oraz tryb pracy, zwany dalej „zespołem gminnym".
5. Zespół gminny wykonuje na
obszarze gminy zadania przewidziane dla zespołu wojewódzkiego.
6. W skład zespołu gminnego,
którego pracami kieruje wójt, burmistrz, prezydent miasta, wchodzą osoby
powołane spośród:
1)
osób zatrudnionych w urzędzie gminy, gminnych
jednostkach organizacyjnych lub jednostkach pomocniczych;
2) pracowników zespolonych służb, inspekcji
i straży, skierowanych przez przełożonych do wykonywania zadań w tym zespole
na wniosek wójta, burmistrza, prezydenta miasta;
3)
przedstawicieli społecznych organizacji
ratowniczych.
7. W skład zespołu gminnego mogą wchodzić inne osoby zaproszone przez
wójta, burmistrza, prezydenta miasta.
Art. 20.
1. Wójt, burmistrz, prezydent miasta zapewnia na obszarze gminy (miasta)
realizację następujących zadań:
1)
pełnienie całodobowego dyżuru w celu zapewnienia przepływu
informacji na potrzeby zarządzania kryzysowego;
2)
współdziałanie z centrami zarządzania kryzysowego organów
administracji publicznej;
3)
nadzór nad funkcjonowaniem systemu wykrywania i
alarmowania oraz systemu wczesnego ostrzegania ludności;
4)
współpracę z podmiotami realizującymi monitoring
środowiska;
5)
współdziałanie z podmiotami prowadzącymi akcje ratownicze,
poszukiwawcze i humanitarne;
6)
realizację zadań stałego dyżuru na potrzeby podwyższania
gotowości obronnej państwa.
2. W celu realizacji zadań,
o których mowa w ust. 1, wójt, burmistrz, prezydent miasta może tworzyć gminne
(miejskie) centra zarządzania kryzysowego.
Art. 21.
Obowiązek podjęcia działań w zakresie zarządzania kryzysowego spoczywa na tym
organie właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego, który pierwszy otrzymał
informację o wystąpieniu zagrożenia. Organ ten niezwłocznie informuje o
zaistniałym zdarzeniu organy odpowiednio wyższego i niższego szczebla,
przedstawiając jednocześnie swoją ocenę sytuacji oraz informację o zamierzonych
działaniach.
Art. 22. Ministrowie kierujący
działami administracji rządowej, kierownicy urzędów centralnych, wojewodowie,
starostowie i wójtowie, burmistrzowie, prezydenci miast mogą powoływać
ekspertów do udziału w pracach zespołów, o których mowa w art. 12 ust. 2, art.
14 ust. 7, art. 17 ust. 4 i art. 19 ust. 4.
Art. 23.
Prezes Rady Ministrów z własnej inicjatywy, na wniosek właściwego ministra,
kierownika urzędu centralnego lub wojewody, może wprowadzić na całym
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo jego części, w drodze zarządzenia,
następujący stopień alarmowy:
1) pierwszy stopień alarmowy — w
przypadku uzyskania informacji o możliwości wystąpienia zdarzenia
o charakterze terrorystycznym lub innego zdarzenia,
których rodzaj i zakres jest trudny do przewidzenia;
2)
drugi stopień alarmowy — w przypadku uzyskania
informacji o możliwości wystąpienia zdarzenia o
charakterze terrorystycznym lub innego zdarzenia,
powodujących zagrożenie bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej;
3)
trzeci stopień alarmowy — w przypadku uzyskania
informacji o osobach lub organizacjach przygotowujących działania
terrorystyczne godzące w bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej lub wystąpienia
aktów terroru godzących w bezpieczeństwo innych państw albo w przypadku
uzyskania informacji o możliwości wystąpienia innego zdarzenia
godzącego w bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw;
4)
czwarty stopień alarmowy — w przypadku wystąpienia zdarzenia o charakterze terrorystycznym lub innego zdarzenia, powodujących zagrożenie bezpieczeństwa
Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw.
Art. 24.
1. Wyższy stopień alarmowy może być wprowadzony z pominięciem niższych stopni.
2.
Zadania realizowane w poszczególnych stopniach alarmowych ujmuje się w
Planie Reagowania Obronnego Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 9
ust. 2, i realizuje zgodnie z procedurami ujętymi w tym Planie.
3.
Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, odwołuje albo zmienia
stopień alarmowy.
Art. 25.
1. Jeżeli
w sytuacji kryzysowej użycie innych sit i środków jest niemożliwe lub może
okazać się niewystarczające, o ile inne przepisy nie stanowią inaczej. Minister
Obrony Narodowej, na wniosek wojewody, może przekazać do jego dyspozycji pododdziały
lub oddziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „oddziałami
Sił Zbrojnych", wraz ze skierowaniem ich do wykonywania zadań z zakresu
zarządzania kryzysowego.
2. W realizacji zadań z
zakresu zarządzania kryzysowego mogą uczestniczyć oddziały Sit Zbrojnych, stosownie
do ich przygotowania specjalistycznego, zgodnie z wojewódzkim planem
reagowania kryzysowego.
3. Do zadań, o których mowa w
ust. 2, należy:
1)
współudział w monitorowaniu zagrożeń;
2)
wykonywanie zadań związanych z oceną skutków zjawisk
zaistniałych na obszarze występowania zagrożeń;
3)
wykonywanie zadań poszukiwawczo-ratowniczych;
4)
ewakuowanie poszkodowanej ludności i mienia;
5)
wykonywanie zadań mających na celu przygotowanie
warunków do czasowego przebywania ewakuowanej ludności w wyznaczonych miejscach;
6)
współudział w ochronie mienia pozostawionego na
obszarze występowania zagrożeń;
7)
izolowanie obszaru występowania zagrożeń lub miejsca
prowadzenia akcji ratowniczej;
8)
wykonywanie prac zabezpieczających, ratowniczych i
ewakuacyjnych przy zagrożonych obiektach budowlanych i zabytkach;
9)
prowadzenie prac wymagających użycia specjalistycznego
sprzętu technicznego lub materiałów wybuchowych będących w zasobach Sit Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej;
10)
usuwanie materiałów niebezpiecznych i ich
unieszkodliwianie, z wykorzystaniem sił i środków będących na wyposażeniu Sił
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;
11)
likwidowanie skażeń chemicznych oraz skażeń i zakażeń
biologicznych;
12)
usuwanie skażeń promieniotwórczych;
13)
wykonywanie zadań związanych z naprawą i odbudową
infrastruktury technicznej;
14)
współudział w zapewnieniu przejezdności szlaków
komunikacyjnych;
15)
udzielanie pomocy medycznej i wykonywanie zadań
sanitarnohigienicznych i przeciwepidemicznych;
16)
wykonywanie zadań ujętych w wojewódzkim planie
reagowania kryzysowego.
4. Plan, o którym mowa w ust.
2, podlega uzgodnieniu z właściwymi organami wskazanymi przez Ministra Obrony
Narodowej.
5. Oddziały Sił Zbrojnych mogą
być przekazane do dyspozycji wojewody w składzie etatowym albo jako tworzone
doraźnie zgrupowania zadaniowe.
6. Koordynowanie udziału
oddziałów Sił Zbrojnych w realizacji zadań, o których mowa w ust. 3, w
zależności od obszaru występowania zagrożeń, zapewniają
odpowiednio organy, o których mowa w art. 14 ust. 1, art. 17 ust. 1 i art. 19
ust. 1. Obejmuje ono przedsięwzięcia mające na celu sprawne włączenie
oddziałów Sił Zbrojnych do realizacji zadań, z uwzględnieniem czasu i miejsca
ich użycia oraz sposobu współdziałania z innymi podmiotami.
7. Zadania dla oddziałów Sit
Zbrojnych organy, o których mowa w art. 14 ust. 1, art. 17 ust. 1 i art. 19
ust. 1, przekazują wyłącznie ich dowódcom.
8. Dowodzenie oddziałami Sił
Zbrojnych odbywa się na zasadach określonych w regulaminach wojskowych i
według procedur obowiązujących w Sitach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
9. Użycie oddziałów Sił
Zbrojnych w sytuacji kryzysowej nie może zagrozić ich zdolności do realizacji
zadań wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i ratyfikowanych
umów międzynarodowych.
Art. 26.1. Finansowanie wykonywania
zadań własnych z zakresu zarządzania kryzysowego na poziomie gminnym,
powiatowym i wojewódzkim planuje się w ramach budżetów odpowiednio gmin,
powiatów i samorządów województw.
2. Finansowanie wykonywania
zadań z zakresu zarządzania kryzysowego na poziomie krajowym planuje się w
ramach budżetu państwa w częściach, którymi dysponują wojewodowie, minister
właściwy do spraw wewnętrznych i inni ministrowie kierujący działami
administracji rządowej oraz centralne organy administracji rządowej.
3. Na finansowanie zadań
zleconych z zakresu administracji rządowej, o których mowa w ust. 2, jednostki
samorządu terytorialnego otrzymują z budżetu państwa dotacje celowe w wysokości
zapewniającej realizację tych zadań.
4. W budżecie jednostki
samorządu terytorialnego tworzy się rezerwę celową na realizację zadań własnych
z zakresu zarządzania kryzysowego w wysokości do 1 % bieżących wydatków budżetu
jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszonych o wydatki inwestycyjne,
wydatki na wynagrodzenia i pochodne oraz wydatki na obsługę długu.
5. Na dofinansowanie zadań własnych z
zakresu zarządzania kryzysowego jednostki samorządu terytorialnego mogą otrzymywać
dotacje celowe z budżetu państwa.
6. Zasady otrzymywania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 3
i 5, określają przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach
publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.) i ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach
jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966, z późn. zm.).
Art. 27. W dekrecie z dnia 23 kwietnia 1953 r. o świadczeniach w celu zwalczania
klęsk żywiołowych (Dz. U. Nr 23, poz. 93, z późn. zm.) uchyla się art. 2.
Art. 28. W ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. — Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz.
24, z późn. zm.) w art. 34
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Obowiązek określony w ust. 1 dotyczy również:
1)
wydanych na podstawie ustaw obwieszczeń, uchwał lub
zarządzeń pochodzących od organów administracji
rządowej w województwie, nadesłanych w formie zwięzłych komunikatów w celu
ogłoszenia w dzienniku lub odpowiednim czasopiśmie na terenie jego działania;
2)
komunikatów przekazywanych przez organy administracji
rządowej i samorządu terytorialnego w zakresie sytuacji kryzysowych, o których
mowa w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. Nr
89, poz. 590).".
Art. 29. W ustawie z dnia 24
sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z
2002 r. Nr 147, poz. 1229, z późn. zm.)
w art. 14 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Wojewoda i starosta
wykonują swoje zadania przy pomocy odpowiednio wojewódzkiego i powiatowego
zespołu zarządzania kryzysowego, działających na podstawie ustawy z dnia 26
kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. Nr 89, poz. 590).".
Art. 30. W ustawie z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz.
U. Nr 62, poz. 558 i Nr 74, poz. 676 oraz z 2006 r. Nr 50, poz. 360 i Nr 191,
poz. 1410) uchyla się art. 12.
Art. 31. W ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie
Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410) w art. 29:
1) w ust. 2 kropkę na końcu
zastępuje się średnikiem oraz dodaje się pkt 5 w
brzmieniu:
„5) pełnienie całodobowego dyżuru.";
2) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
„5. Minister właściwy do
spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,
kierując się koniecznością zapewnienia realizacji zadań, o których mowa w ustawie,
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres uprawnień i obowiązków
lekarza koordynatora ratownictwa medycznego.".
Art. 32. Gminne zespoły reagowania, powiatowe zespoły reagowania kryzysowego i
wojewódzkie zespoły reagowania kryzysowego, utworzone na podstawie ustawy z
dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej, stają się z dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy odpowiednio gminnymi zespołami zarządzania
kryzysowego, powiatowymi zespołami zarządzania kryzysowego i wojewódzkimi
zespołami zarządzania kryzysowego.
Art. 33. Prezes Rady Ministrów powoła, w drodze zarządzenia, Pełnomocnika Rządu
do spraw organizacji Rządowego Centrum Bezpieczeństwa.
Art. 34. 1. Plany, o których mowa w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 2, są
sporządzane w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w
życie ustawy.
2. Plany sporządzane w
terminie, o którym mowa w ust. 1, mogą nie zawierać map, o których mowa w art.
5 ust. 2 pkt 1 lit. a.
Art. 35. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od
dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 33, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Z A R
Z Ą D Z E N I E Nr 64
PREZESA
RADY MINISTRÓW
z dnia 15 czerwca 2007 r.
w sprawie powołania
Pełnomocnika Rządu do spraw organizacji Rządowego Centrum Bezpieczeństwa
Na
podstawie art. 33 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym
(Dz. U. Nr 89, poz. 590) zarządza się, co następuje:
§ 1. Powołuje
się Pana Pawła Solocha - Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Spraw
Wewnętrznych i Administracji na Pełnomocnika Rządu do spraw organizacji
Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, zwanego dalej "Pełnomocnikiem".
§ 2. Zadaniem
Pełnomocnika jest zorganizowanie Rządowego Centrum Bezpieczeństwa.
§ 3.
Zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania.